ساحل .ادبیات .خاطره .دلنوشته .

می، نمی نوشم ،نمی خواهم

لب نمی دوزم زگفتن

می نمی خواهم نمی خواهم

من ومی هر دو داستانی داریم

که می دیوانگی ارد

من دیوانگی نمی خواهم نمی خواهم

خویشتن را دراین قفس کوبیده ام بارها

از میله های این قفس رنگین شده از خون من بارها

دیوانگی را نمی خواهم .

می نمی نوشم

نمی خواهم

هر که مست می الهی شد

از می این جهانی بی نیاز است

گرچه غرقیم در عالم به غمها

لیکن برای فراموشی هم نمی نوشیم

باده مال مردمان

شرب مدام مال دایم الخمران

باده نمی خواهیم از این عالم

مستی نمی کند درمان در هامان

چاره باید کرد غم را از ریشه

با ساعتی مستی نمیرود دردهامان

تن وجان خونین بال زخمی در قفس اهنین

پنجه ها زخمی خون چکان

دل پر زخونا به

و جام می پر نمی خواهیم

گریه هامان نیست علاج درد

با این که میشود خالی دل

اماگریه نمی خواهیم

عشق گرچه میبرد از یاد ساعتی چون

مستی میدهد عشق ..

اما عشق را هم نمی خواهیم

عشق در جام نیست

در ظرف ایام نیست

عشق میاید زمانی در می کوبد اما

در گشایی نیست

بسته در بها را پاسبانی ایستاده بر درگاه دل

ره نمی دهد هر راهجویی که دنبال عشق است

بیهوده است این بازیهای عالم

صاحبی دارد جهان

بر در دلها نکهبانی

هر کسی راره نیست

به ملک دل

دل عاشق هر عابری نیست

گرچه غمکده میشود بی خماری بی مستیاین جهان

بی عشق هم خالیست این جهان

اما که دلباختن هم چاره نیست

مستی دگر راه چاره نیست

فرستادن عقل را از عالم هستی

دیوانگی ها چاره نیست

لب به شکوه باز کردن راز کردن

هم چاره نیست

باهر کسی هم نشستن اواز کردن

‌پاکوبی و فراموشی هم چاره نیست

کار جدیدی پیش گیرم .

نه راه مستی نه راه عشق نه راه دیوانگیچاره نیست

بس دیگر دل را دیوانه نمی خواهم

تن رنجور وزخمی چون کبوتر خورده به تیر

نمی خواهم .در قفس جا نمی خواهم .

معشوق نااهل نمی خواهم

نمی خواهم چو بلبل اواز خوانم

من قفس های زرین

بالهای خونین نمی خواهم

عشق های اتشین

نمی خواهم .

بال وپر رنگین رخون ابه نمی خواهم

نمی خواهم که کس باشد نکهبان دلم

از هیچ کس وفا نمی خواهم

بال پریدن هست تا

باید پرید

از این عالم دام نمی خواهم

اگر دانه ز الماس نهند

من دانه نمی خواهم

چون کبوتر چاهی ازادی میخواهم

حتی اگربالم سیاه باشد

بال سفید را در قفس نمی خوام

دگر عمر خونابه دل را تمام کن .

یک جگر خون قلب پر از حسرت لب پر اه نمی خواهم